صفر گل، صد توجیه؛ آیا قلعه‌نویی مسیر اصلاح را به سمت مقابله با منتقدان تغییر داده است؟

مصطفی محمدی؛ حرف آور: تورنمنت چهارجانبه العین، بار دیگر ضعف‌های عمیق تیم ملی فوتبال ایران را آشکار کرد؛ تیمی که با هدایت امیر قلعه‌نویی نه به دنبال رفع نواقص، بلکه بیشتر مشغول توجیه ناکامی‌هاست. در کنفرانس‌های خبری، سرمربی تلاش می‌کند تا نقاط ضعف را کم‌رنگ جلوه دهد، اما واقعیت زمین مسابقه تصویر دیگری نشان می‌دهد.

امیر قلعه‌نویی پیش از مسابقات از «بی‌اهمیت بودن نتیجه» سخن می‌گوید و پس از آن نیز از «پیشرفت تیم» صحبت می‌کند؛ حال آنکه تیمش نه در بازی زیبا موفق بوده و نه در کسب نتایج قابل قبول. تنها نقطه قوتی که او بر آن تأکید دارد، عملکرد دفاعی بدون گل خورده در جریان بازی‌هاست. این نکته، بدون توجه به فرصت‌های مسلمی که حریفانی مانند کیپ‌وِرد و ازبکستان (با رتبه‌ای پایین‌تر در رده‌بندی فیفا) از دست دادند، مورد تمجید قرار گرفت؛ فرصت‌هایی که تیم‌های بزرگ در جام جهانی به راحتی از دست نمی دهند.

در خط حمله، وضعیت به مراتب نگران‌کننده‌تر است. تیم ملی ایران در این تورنمنت حتی یک گل نیز به ثمر نرساند؛ این یعنی ضعف آشکار در خلق موقعیت و بهره‌برداری از آن، حتی برابر تیم‌هایی نه‌چندان قدرتمند. ناکامی در گلزنی مقابل ازبکستانی که بخشی از بازی را با ده نفر ادامه داد، نشان می‌دهد که تیم در برابر حریفان سطح بالا عملاً عاجز خواهد بود.

حواشی دیدار با ازبکستان، به‌خصوص ماجرای پنالتی‌ها، پرده‌ای دیگر از ضعف مدیریت و کنترل رختکن توسط امیر قلعه‌نویی بود. این اتفاقات نشان داد که او حتی در اداره مسائل داخلی تیم نیز با چالش‌های جدی مواجه است.

البته که مشکل اصلی اما فراتر از مسائل فنی است؛ کادر فنی تیم ملی حالا بیش از آنکه به دنبال یافتن راه‌حل باشند، انرژی خود را صرف مقابله با انتقادات رسانه‌ای می‌کنند. همین رویکرد، روند اصلاح و پیشرفت را متوقف کرده است.

این عملکرد نه تنها نگران‌کننده است، بلکه نشان می‌دهد اولویت کادر فنی فعلی، مدیریت حواشی و پاسخگویی به منتقدان است تا بهبود فوری ساختار تهاجمی تیم برای نبردهای بزرگ آتی.

امیر قلعه‌نویی پس از بازی با ازبکستان از رسانه‌ها خواست «منصفانه» درباره تیم حرف بزنند، اما واقعیت این است که با شرایط فعلی، این تیم نمی‌تواند در جام جهانی، از نام و اعتبار فوتبال ایران دفاع کند.