درس تعامل با رسانه؛ وقتی نقد و حمایت دور یک میز نشستند

به گزارش حرف آور، روز خبرنگار در پارس‌آباد، بیله‌سوار و اصلاندوز امسال با رویدادی متفاوت همراه بود؛ نشستی که فراتر از کلیشه‌های مرسوم تقدیر، به صحنه تقابل و تضارب آرا بدل شد.

ابراهیم فهیمی، نماینده این منطقه در مجلس شورای اسلامی، در اقدامی که می‌توان آن را تمرین دموکراسی در مقیاس محلی نامید، از طیف‌های مختلف رسانه‌ای، فارغ از مواضع انتقادی یا حمایتی‌شان دعوت به عمل آورد.

در فضایی که غالباً مسئولان ترجیح می‌دهند با رسانه‌های همسو نشست‌وبرخاست کنند، حضور منتقدان سرسخت در جلسه نماینده پارس‌آباد، توجه‌ها را به خود جلب کرد. پرسش‌های بی‌پروای خبرنگاران از حواشی حضور نماینده در مجلس گرفته تا بازخوانی کنایه‌آمیز کلیدواژه «داریخما حل اولاجاق» (ناراحت نباش، حل خواهد شد)، نشان داد که دیوار میان مدیریت و نقد در این نشست تا حدودی فروریخته بود.

اینکه یک نماینده، ضربات سنگین قلم و لنز دوربین خبرنگارانی را که از «خواب مجلس» تا «وعده‌های معوقه» را به چالش می‌کشند به جان بخرد و در عین حال تریبونی برای شنیدن صدای آن‌ها فراهم کند، فارغ از هرگونه ارزیابی عملکردی از کارنامه سیاسی او، حاوی یک پیام مهم برای سپهر سیاسی منطقه است؛ «رسانه، رقیب نیست؛ آینه است.»

اگرچه عملکرد فهیمی در کسوت نمایندگی با فرازونشیب‌ها و نقدهای جدی از سوی طیفی از جامعه و رسانه‌ها مواجه بوده است، اما آنچه در این نشست رخ داد، درسی برای سایر مسئولان است.

مرزبندی میان خبرنگاران «خودی» و «غیرخودی» یا دعوت گزینشی از حامیان، آفتی است که نه تنها اعتماد عمومی را به شدت کاهش می‌دهد، بلکه مسئول را در حصار «اطلاعات گلخانه‌ای» محبوس می‌کند.

رفتار فهیمی در مواجهه با منتقدان صریح‌الهجه، نشان داد که تحمل صدای مخالف، نه تنها از اعتبار نماینده نمی‌کاهد، بلکه ظرفیت‌های تاب‌آوری سیاسی او را به نمایش می‌گذارد.

در حالی که «داریخما حل اولاجاق» در فضای مجازی به کنایه‌ای برای گلایه از مطالبات بر زمین مانده تبدیل شده است، نشستن پای همین کنایه‌ها و شنیدن مستقیم آن‌ها، اولین گام برای گذار از فضای تنش‌آلود به فضای تعاملی است.

نشست روز خبرنگار در پارس‌آباد، بیله‌سوار و اصلاندوز، فارغ از تمامی حواشی و تفاوت دیدگاه‌ها، الگویی از «تعامل باز» بود. اگرچه قضاوت نهایی درباره عملکرد هر نماینده، در گرو خروجی‌های ملموس و توسعه‌ای در سطح حوزه انتخابیه است، اما تکثرگرایی در دعوت و آستانه تحمل نقد در این رویداد، رویکردی است که باید به یک رویه استاندارد در میان تمام مسئولان منطقه تبدیل شود. چرا که رسانه، چه حامی باشد چه منتقد، دیده‌بان توسعه است و حذف هرکدام، تنها به تضعیف نظارت عمومی می‌انجامد.