معاون سازمان عذرخواهی کرد، سکوت مدیرکل استانی را چه کسی پاسخ می‌دهد؟

به گزارش حرف آور، انتشار برشی از وبینار رسمی سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور که حاوی شوخی نسنجیده معاون این سازمان در خطاب به مدیرکل منابع طبیعی استان اردبیل بود، بازتاب‌هایی را در فضای رسانه‌ای به همراه داشت؛ ماجرایی که اگرچه با پذیرش خطا و عذرخواهی رسمی معاون مربوطه همراه شد، اما رفتار و سکوت مدیرکل استانی در همان جلسه، پرسش‌های جدی مدیریتی و حرفه‌ای برانگیخته است.
بر اساس تصاویر منتشرشده، معاون سازمان جنگل‌ها و مراتع در جریان یک جلسه وبیناری سراسری، با تکیه بر سابقه رفاقت و صمیمیت با «شهامت هدایت» مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان اردبیل، عبارتی نامتعارف را در قالب شوخی به کار برد. گرچه ایشان ساعاتی بعد با انتشار ویدیویی، با اشاره به پیشینه دوستی فی‌مابین، این رفتار را سوءتفاهم و شوخی نابجا دانسته و رسماً از مردم شریف و بافرهنگ آذربایجان و اردبیل عذرخواهی کرد — اقدامی که از منظر اخلاق سازمانی گامی لازم و قابل احترام برای ترمیم این خطای کلامی بود — اما بازخوانی دقیق این رویداد، بُعد دیگری از ماجرا را آشکار می‌سازد.

مرز شوخی و رسمیت اداری
نخستین اصل در مدیریت و ساختار اداری کشور، تفکیک آشکار میان مناسبات شخصی و شئون سازمانی است. جلسات رسمی و وبینارهای سراسری، جایگاه تبیین سیاست‌ها، گزارش‌دهی و تصمیم‌گیری‌های کلان است، نه محلی برای انتقال شوخی‌های خصوصی و تعارفات فردی. ادبیات به کار رفته در تریبون‌های رسمی، همواره باید نمادی از احترام به هویت، فرهنگ و منزلت همه اقوام و شهروندان باشد.

پرسش اساسی: چرا سکوت و انفعال؟
اما فارغ از خطای کلامی که با عذرخواهی صریح گوینده مختومه شد، نوک پیکان نقد کارشناسی و افکار عمومی متوجه موضع منفعلانه شهامت هدایت، مدیرکل منابع طبیعی اردبیل _حداقل در کلیپ منشر شده_در همان لحظه است.
از یک مقام مسئول در سطح اداره‌کل استانی انتظار می‌رود صرف‌نظر از هرگونه مراوده شخصی یا سلسله‌مراتب اداری، پاسدار شأن جایگاهی باشد که به نمایندگی از مردم و یک منطقه به امانت گرفته است. حفظ احترام مقام بالادست، هرگز به معنای سکوت در برابر شوخی‌های سبک و نابجا در یک نشست سراسری نیست.

مدیرکل مربوطه می‌توانست با رعایت کامل ادب اداری و در همان جلسه، با تذکری به‌موقع، متین و سازنده، مرز میان شوخی شخصی و فضای رسمی جلسه را روشن کرده و از شکل‌گیری چنین حواشی و جریحه‌دار شدن خاطر شهروندان پیشگیری کند. متأسفانه سکوت و بی‌تفاوتی در قبال چنین اظهاراتی، شائبه ترجیح ملاحظات فردی و موقعیت شغلی بر صیانت از هویت و شأن عمومی حوزه مأموریت را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند؛ رفتاری که از منظر مدیریتی و وظیفه نمایندگی سازمانی، به هیچ وجه قابل دفاع نیست.

پذیرش اشتباه و پوزش‌خواهی معاون سازمان نشان داد که شهامت در پذیرش خطا ارزشمند است؛ اما درس اصلی این رویداد برای مدیران استانی آن است که «مسئولیت اجتماعی و اداری» ایجاب می‌کند در هیچ شرایطی — حتی در پوشش شوخی‌های دوستانه — از دفاع سنجیده و باوقار از جایگاه و شأن مردم خود عقب‌نشینی نکنند.